O szczęściu

 
W dzisiejszym poście przedstawiam parę wierszy o szczęściu, które jest bardzo ważne w życiu każdego człowieka. Zachęcam do czytania. Swoją opinię możecie wyrazić w komentarzach ;)
Niestety nigdy nie byłam mistrzem w wymyślaniu tytułów, więc są one bardzo banalne.
 

"Szczęście"
Szczęście nie jest tylko dla wybranych,
Ale dla wszystkich, którzy go pragną.
To taki dziwny rodzaj nauki,
Trzeba umieć się cieszyć z drobiazgów.
Z jednego uśmiechu,
Ze słońca na niebie,
Z miłego słowa od przyjaciela,
Z powodu końca dnia i jego początku,
Z ulubionej piosenki, usłyszanej kiedyś,
A nawet z gorącej herbaty w zimowy wieczór.
I choć to trudne, należy uwierzyć,
Że kiedyś na pewno to szczęście będzie nam dane 

"Przyjaciel"
Szczęście jest kapryśnym przyjacielem,
Trudno zdobyć jego zaufanie.
Czasem od nas ucieka, chowa się gdzieś głęboko
I ciężko je znowu odnaleźć.
Czasami przynosi zawód,
Bywa niezdobyte i bardzo zmienne.
Innym razem wraca z nadzieją,
Jest też obecne w prawdziwej miłości i przyjaźni.

"Jakie jest szczęście?"
Szczęście jest jak droga -
Im jest szersze i jaśniejsze, tym go bardziej pragniesz
I szukasz końca z każdym kolejnym krokiem,
Aż w końcu się rozwidla
I każe podjąć ryzyko.
Szczęście przypomina mi
To wszystko, co dobre.
A jednak nie do końca, bo bywa pełne smutku
I dlatego ciężko podążać za szczęściem
I nie popaść w paranoję.
Szczęście nie przychodzi samo,
Czasami trzeba go poszukać.
Odrobinę się w nie zagłębić,
Wykorzystać szansę, którą los posyła
I iść naprzód.
Wreszcie szczęście
Odnalezione, choć utracone po raz kolejny,
Przynosi rozczarowanie.
Naucz się odróżniać szczęście
Od czyjegoś fałszywego uśmiechu. 

"Wiersz dla nieszczęśliwych"
To wiersz dla wszystkich smutnych,
Niekochanych, samotnych, przygnębionych.
Oni też zasługują na szczęście,
Chociaż do tej pory nie było im dane.
Spoglądając jak przez zasłonę tak ślepo,
Nikt nie widzi, czego szukają.
Tak jak piasek przez palce ucieka,
Tak im wszystkie dni mijają.
Każdy z nich jest taki sam,
Nie przynosi niczego nowego.
Tylko smutek wciąż i żal,
Nieustannie to coś złego.
Spróbuj podarować jeden uśmiech,
Jeden choćby najmniejszy gest.
Jedno miłe słowo, tylko jedno.
To wystarczy, przecież wiesz.
Wciąż zajęci własnymi sprawami,
Nie dostrzegamy innych cierpienia.
Możesz przejść tak obojętnie, Możesz przystanąć i pomóc im.
To tak niedużo, ale tak wiele.
Kto nie rozumie,
Ten nie jest człowiekiem.

Mam nadzieję, że nie są aż tak tragiczne, jak myślę. Strasznie się napracowałam, bo po przekopiowaniu tych wierszy z edytora, wielkość czcionki i cały układ tekstu wariuje. Pozdrawiam!~VioletViolin